Μικρό παιδι

όσο αγνό είναι το καλό τόσο αγνό είναι το κακό....

το καλό δεν ξέρει ότι πράτει καλό, το κακό δεν γνωρίζει ότι πράτει κακό..

ο θάνατος θα υπάρχει όσο υπάρχει και η ζωή....

και το σκοτάδι όσο υπάρχει φώς....

το ναι όσο υπάρχει το όχι ...

και ο χειμώνας όσο το καλοκαίρι...

το αρσενικό και το θηλυκό ένα μπορεί να γίνουν..

αυτό όμως δεν θα αναιρέσει την μια φύση προς την άλλη...

ποια η διαφορά αν υπηρετείς τον ιδρυτή ή τον έξωαποδώ...?

αν βρεθείς στα ΄΄καζάνια΄΄ ή στα απέραντα καταπράσινα λιβάδια..?

Μήπως θα αλλάξει ρου ο ποταμός ?

μηπως η βροχή απο κάτω προς τα πάνω?

η ζωή θα συνεχίσει να υπάρχει, εκεί μακριά στα σύνορα του σύμπαντος..

και ο θάνατος στις μαύρες τρύπες...

το 3 ως αριθμός μπορεί να πάψει να αποτελεί μυστήριο...

και το 11 να γίνει θείο...

λές το γκόλεμ που θα σταθεί μπροστά σου να έχει την δύναμη να σε αποτρέψει απο αυτό που αναζητάς?

η ο άγγελος να σε βοηθήσει?

η επιλογή θα σε οδηγήσει στις πύλες, ακόμα και μέσα απο τις φλόγες αν διαβείς...

και ο ποταμός θα συνεχίσει την πορεία του αυτή, όπως τόσους αιώνες κάνει...

η βροχή θα συνεχίσει να πέφτει απο ψηλά, ακόμα και αν ψάρια καταβάσει...

και όμως εσύ ως μικρό παιδί κύκλους , ευθείες, τεθλασμένες, σπείρες και γωνίες στην άμμο ζωγραφίζεις...


My Playlist

cube


Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2008

Μία εσωτερική διαμάχη


Αυτή η διαμάχη , διένεξη, αμφισβήτηση, για κάποιους πόλεμος κρατάει καιρό...αιώνες, κρατάει από την αρχή!

Περάσαμε από την μητριαρχική οικογένεια στην πατριαρχική, και επανερχόμαστε στην μητριαρχική. Ένας κύκλος ατελείωτος με έναν και μόνο σκοπό, να κατανοήσει και να ζήσει αρμονικά το ένα φύλο μετο άλλο, θα περάσει όμως καιρός μέχρι να την ποθητή αυτή  εποχή!

Παράπονα και από τις δύο πλευρές, και δεν έχουμε γραπτά τουλάχιστον λεπτομερή απο την εποχή της μητριαρχίας...μόνο ενδείξεις, τι παράπονα υπήρχαν τότε?

 Μιλάνε για αγάπη οι γυναίκες, φυσικά , έμφυτη η ανάγκη για οικογένεια, για σπίτι, για ειρήνη, τα παιχνίδια τους από μικρή ηλικία αυτό τονίζουν.

Από την άλλη, παρόμοια παιχνίδια δεν υπάρχουν στα αγόρια!

Αυτά μιλάνε για πόλεμο, για κατάκτηση, για κέρδος.

Δεν υπάρχει ταύτιση παιχνιδιών! Μπορεί, όταν συνυπάρχει αγόρι και κορίτσι, τα παιχνίδια όμως είναι διαφορετικά, άσχετα αν μπλέκονται κάποιες φορές η barby με το Τρελό Άλογο, στο τέλος ο καθένας σε ότι η φύση επιβάλει, εσύ στο σπίτι και εγώ να ξεκινήσω πόλεμο....

Ο άντρας είναι στα βουνά, στα ψηλά βουνά, η γυναίκα στην πεδιάδα στον κάμπο, και κάπου εκεί ανάμεσα μια "λεπτή κόκκινη γραμμή"....Η αγάπη, η κατανόηση, ο σεβασμός. 

Κανείς δεν την βλέπει και όμως και οι δύο την αποζητούν....και όταν ο έρωτας χτυπήσει, αυτή η λεπτή γραμμή δεν μπορεί να αντέξει το βάρος τόσο διαφορετικών στόχων..

Αγκαλιασμένοι όπως είναι αυτός κοιτάει τα βουνά και η άλλη το βλέμμα της αλλού...

Έλα μαζί μου στα βουνά.....

Έλα μαζί μου στον κάμπο....

Και κάπου εκεί ανάμεσα στο δίλλημα και στα  τόσα  ερωτήματα κάποιοι παίρνουν την απόφαση να ακολουθήσουν την γυναίκα , γίνονται άριστοι οικογενειάρχες όπως αρμόζει στον κόσμο της γυναίκας, όπως ακριβώς έχει διδαχθεί ότι πρέπει να είναι ένα ζευγάρι. Tα ψηλά βουνά μεταφέρονται μέσα στον κάμπο μέσα στο σπίτι και γίνονται λόφοι, αποστολή πια η νέα γενιά, όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από αυτήν, πως θα μεγαλώσουν, την σταδιοδρομία τους, η όποια βοήθεια, άυλη και υλική, μπορούν να προσφέρουν, κάποιες φορές γίνονται κουραστικοί, και καταπιεστικοί, όταν ο σκοπός είναι τα παιδιά, ναι οι γονείς μπορούν να γίνουν πολλά, και  από τα παιδιά παράπονα αρκετά αλλά και εκτίμηση βαθιά, το ένα χέρι νίβει το άλλο…., και όλα αυτά όταν ο άντρας συνειδητοποιεί ότι ο στόχος ο σκοπός  η αποστολή του είναι πια κοντά στην γυναίκα, κοντά στην οικογένεια, αν δεν το καταλάβει τότε αργά  η γρήγορα θα έρθει η ρήξη, ο τσακωμός ο χωρισμός…

 

Κάποιες ακολουθούν  τον άντρα στα βουνά…Μεγάλη απόφαση για μια γυναίκα, η οποία δεν χαίρει αρκετές φορές και την ανάλογη εκτίμηση του αντρός, εκεί όλα  θυσιάζονται στον βωμό του σκοπού, του στόχου της αποστολής. Πολλές οι στερήσεις, πολλές οι κακουχίες, και τα παιδιά είναι αυτά που στο τέλος πληρώνουν αρκετά. Ο κάμπος μεταφέρεται πια στα βουνά, γίνεται  οροπέδιο και όλοι πληρώνουν για αυτόν τον σκοπό ακόμα και τα παιδιά. Αυτά τώρα γίνονται καταπιεστικά, ζητάνε πολλά βλέποντας άλλα παιδιά…παράπονα και από αυτά, και ο σκοπός ο στόχος η αποστολή  σταθερός εκεί, αμετακίνητος…η επίτευξή του το δώρο στην επόμενη γενιά, ακόμα και στην ανθρωπότητα, και όλα αυτά όταν η γυναίκα έχει αποφασίσει ότι πρέπει να θυσιάσει πολλά από όσα έχει εκπαιδευτεί, διδαχθεί, αν ακολούθησε τον άντρα μόνο από το πάθος τότε αργά η γρήγορα θα έρθει η ρήξη, ο πάγος των ψηλών βουνών.. συνήθως δεν υπάρχουν χωρισμοί δεν νοείται τέτοια κίνηση, πάνω απ’όλα ο σκοπός….  

Και αρκετοί μην τολμώντας να πάρουν μια απόφαση μένουν στάσιμοι πάνω σε αυτήν την λεπτή κόκκινη γραμμή….

Κάτω από το βάρος τόσων διαφορετικών στόχων αυτή η λεπτή κόκκινη γραμμή, η αγάπη, μπορεί ακόμα και να εξαφανιστεί.. Το ζευγάρι πρέπει να πάρει μια απόφαση η οποία μέσα στην ζάλη του έρωτος και της νιότης μοιάζει τόσο ξένη, όσο ο έρωτας όμως παραχωρεί την θέση του στην καθημερινότητα η απόφαση όλο και αποκτάει σάρκα και οστά, γίνεται ανάγκη?Κάμπος ή βουνό ?

Ένα ερώτημα στο οποίο το νεαρό της ηλικίας και όχι μόνο, εύκολα παρασύρεται και είτε επιλέξει το ένα άκρο είτε το άλλο υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να καταστρέψει την αγάπη. Όποιος και αν είναι ο σκοπός το ζευγάρι  θα αναπολεί τον έρωτα και θα οραματίζεται την αγάπη όταν από εκεί χαμηλά η ψηλά θα διακρίνουν αχνά αυτήν την γραμμή.

Λύση ή διέξοδος από αυτό το τέλμα είναι μόνο, ας της δώσουμε μια εικόνα, η θάλασσα. Και τι είναι η θάλασσα?

Η θάλασσα είναι το άγνωστο, είναι το μυστήριο είναι το όνειρο, είναι ο μέγας σκοπός- στόχος, η υπέρτατη πρόκληση και αποστολή! Επιτυγχάνεται μόνο με τον σεβασμό, της μιας φύσης προς την άλλη. Ποιες είναι οι ανάγκες σου ποιες είναι οι ανάγκες μου, ποια είναι τα θέλω, ποια όνειρα μας ενώνουν και ποια μας χωρίζουν, μπορούν να αντέξουν στον χρόνο, στην φθορά, στην καθημερινότητα? Μπορούν να συμβαδίσουν, μπορούμε μαζί να προχωρήσουμε η στο πρώτο εμπόδιο θα κατηγορήσουμε ?  Η υπέρτατη μαγεία και ανύψωση, το άγγιγμα των ακροδαχτύλων στο τέλειο, η κρυφή ματιά του παραδείσου, ακόμα και ο φύλακας κλείνει τα μάτια μπροστά σε αυτήν την επίσκεψη. Αυτή είναι η μαγεία της  κοινής σκέψης του κοινού οράματος, του διαλόγου. 

Βρίσκεται γύρω μας, μέσα μας, βρίσκεται παντού, μας περιβάλλει, αυτή είναι της μέγας μέσης οδού η δύναμη. Και το μόνο που πρέπει να κάνουμε για να το πετύχουμε είναι να μιλήσουμε και να ακούσουμε, τόσο απλό!

Δεν υπάρχουν σχόλια: