Μικρό παιδι

όσο αγνό είναι το καλό τόσο αγνό είναι το κακό....

το καλό δεν ξέρει ότι πράτει καλό, το κακό δεν γνωρίζει ότι πράτει κακό..

ο θάνατος θα υπάρχει όσο υπάρχει και η ζωή....

και το σκοτάδι όσο υπάρχει φώς....

το ναι όσο υπάρχει το όχι ...

και ο χειμώνας όσο το καλοκαίρι...

το αρσενικό και το θηλυκό ένα μπορεί να γίνουν..

αυτό όμως δεν θα αναιρέσει την μια φύση προς την άλλη...

ποια η διαφορά αν υπηρετείς τον ιδρυτή ή τον έξωαποδώ...?

αν βρεθείς στα ΄΄καζάνια΄΄ ή στα απέραντα καταπράσινα λιβάδια..?

Μήπως θα αλλάξει ρου ο ποταμός ?

μηπως η βροχή απο κάτω προς τα πάνω?

η ζωή θα συνεχίσει να υπάρχει, εκεί μακριά στα σύνορα του σύμπαντος..

και ο θάνατος στις μαύρες τρύπες...

το 3 ως αριθμός μπορεί να πάψει να αποτελεί μυστήριο...

και το 11 να γίνει θείο...

λές το γκόλεμ που θα σταθεί μπροστά σου να έχει την δύναμη να σε αποτρέψει απο αυτό που αναζητάς?

η ο άγγελος να σε βοηθήσει?

η επιλογή θα σε οδηγήσει στις πύλες, ακόμα και μέσα απο τις φλόγες αν διαβείς...

και ο ποταμός θα συνεχίσει την πορεία του αυτή, όπως τόσους αιώνες κάνει...

η βροχή θα συνεχίσει να πέφτει απο ψηλά, ακόμα και αν ψάρια καταβάσει...

και όμως εσύ ως μικρό παιδί κύκλους , ευθείες, τεθλασμένες, σπείρες και γωνίες στην άμμο ζωγραφίζεις...


My Playlist

cube


Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008

Θέμα παρελάσεως



Για το θέμα των παρελάσεων έχετε ακούσει πολλά για ποιους λόγους επιμένουν κάποιοι να τερματίσει ή να συνεχίσει. Στο παρόν δεν θα αναφερθώ σε κάποιον απο τους παραπάνω λόγους. Δεν ψάχνω το σωστό και το λάθος στην επιλογή των γονέων, για μένα αν ένα παιδί πρέπει ή δεν πρέπει να κάνει παρέλαση είναι καθαρά θέμα γονέων και όχι κράτους. Φυσικά κάτι τέτοιο σε εποχές..."άλλες" θα ισοδυναμούσε τουλάχιστον με "αποκλεισμό".

Ο γονέας λοιπόν παίρνει την απόφαση για το παιδί, σε μικρή ηλικία τουλάχιστον, αν οι λόγοι της παρελάσεως είναι ορθοί ή όχι. Την απόφαση όμως αυτή την στηρίζει και την δικαιολογεί, πρώτα στον εαυτό του και μετά στο παιδί, μπορεί να μην καταλάβει γιατί ακριβώς μιλάς, όταν όμως μιλάς με την "ψυχή σου" το παιδί καταλαβαίνει, και δεν παρασύρεται απο την επίδειξη και την "ομορφιά" ενός μπόμπιρα που παρελάζει.
Δεν ντύνεται με τα καλά του ρούχα να πάει στην παρέλαση ενώ την προηγουμένη, σε όποια εκπομπή παρακολούθησε ή συζήτηση που έκανε, να υποστήριξε το λάθος της παρελάσεως. Όλα αυτά περνάνε στο παιδί, μην αναρωτιέστε και μην θυμώνετε μετά για το διχασμό γνώμης και πράξης, θυμώστε με τον εαυτό σας και την αδράνειά σας, θυμώστε με τους φόβους σας!
Υποστηρίζεται ή όχι τους λόγους της παρελάσεως καντε το συνειδητά και πάνω απόλα μην φοβάστε τον κόσμο τι θα πεί, μεγαλύτερος κριτής δεν είναι ο κόσμος αλλά ο ίδιος μας ο εαυτός. Κατεβείτε στην αυριανή παρέλαση και καμαρώστε το παιδί σας και μην μετατρέπετε μια εορτή μνήμης σε "κυριακάτικη βόλτα", πως περιμένετε μετά να σεβαστεί το παιδί τις απόψεις σας όταν εσείς δεν τις σέβεστε και τις μετατρέπεται σε πανηγύρι?!
Πως θέλετε να ακολουθήσει το παιδί την οδό σας, μιας και για τους περισσοτέρους προέκταση του εαυτού μας είναι τα παιδιά, όταν εσείς αμφιταλαντεύεστε ανάμεσα στο ορθό και στο λάθος, όταν φοβάστε να υποστηρίξετε τα πιστεύω σας, και άλλα λέτε στο σπίτι και άλλα κάνετε εκτός αυτού.

Μην βρίζετε μια πράξη και μετά σιωπηλά, πίσω απο τα γυαλιά, συνηγορείτε υπέρ αυτής!

Ένα παιδί για να έχει σταθερό χαρακτήρα απο κάπου πρέπει να "πιαστεί", απο κάπου πρέπει να διδαχθεί, και αν δεν είστε εσείς, που είστε το Α και το Ω στην ζωή του, αυτός-η που θα του διδάξει ποιος περιμένετε να το κάνει, το σχολείο, το κράτος?!
Αφήστε τα μισόλογα και γίνετε εσείς παράδειγμα προς μίμηση για το παιδί σας και όχι κάποιος "ξένος" ή η τηλεόραση!

Και όπως είπε και ο William Blake:


Λέγε πάντα ελεύθερα την γνώμη σου και ο τιποτένιος θα σε αποφύγει.


Δεν υπάρχουν σχόλια: