Μικρό παιδι

όσο αγνό είναι το καλό τόσο αγνό είναι το κακό....

το καλό δεν ξέρει ότι πράτει καλό, το κακό δεν γνωρίζει ότι πράτει κακό..

ο θάνατος θα υπάρχει όσο υπάρχει και η ζωή....

και το σκοτάδι όσο υπάρχει φώς....

το ναι όσο υπάρχει το όχι ...

και ο χειμώνας όσο το καλοκαίρι...

το αρσενικό και το θηλυκό ένα μπορεί να γίνουν..

αυτό όμως δεν θα αναιρέσει την μια φύση προς την άλλη...

ποια η διαφορά αν υπηρετείς τον ιδρυτή ή τον έξωαποδώ...?

αν βρεθείς στα ΄΄καζάνια΄΄ ή στα απέραντα καταπράσινα λιβάδια..?

Μήπως θα αλλάξει ρου ο ποταμός ?

μηπως η βροχή απο κάτω προς τα πάνω?

η ζωή θα συνεχίσει να υπάρχει, εκεί μακριά στα σύνορα του σύμπαντος..

και ο θάνατος στις μαύρες τρύπες...

το 3 ως αριθμός μπορεί να πάψει να αποτελεί μυστήριο...

και το 11 να γίνει θείο...

λές το γκόλεμ που θα σταθεί μπροστά σου να έχει την δύναμη να σε αποτρέψει απο αυτό που αναζητάς?

η ο άγγελος να σε βοηθήσει?

η επιλογή θα σε οδηγήσει στις πύλες, ακόμα και μέσα απο τις φλόγες αν διαβείς...

και ο ποταμός θα συνεχίσει την πορεία του αυτή, όπως τόσους αιώνες κάνει...

η βροχή θα συνεχίσει να πέφτει απο ψηλά, ακόμα και αν ψάρια καταβάσει...

και όμως εσύ ως μικρό παιδί κύκλους , ευθείες, τεθλασμένες, σπείρες και γωνίες στην άμμο ζωγραφίζεις...


My Playlist

cube


Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

Τα Πλυντήρια της Μαγδαληνής



Περισσότεροι από 160 άνθρωποι έχουν καταθέσει ότι κακοποιήθηκαν-βιάστηκαν και βασανίστηκαν στο Haut de Λα Garenne μη αφήνοντας αμφιβολίες στην Αστυνομία για την αλήθεια τους (ας σημειωθεί πως η Αστυνομία ερευνά μόνο για τα τελευταία 30 χρόνια), θυμίζοντας σε όλους τις αποκαλύψεις που έγιναν στις αρχές του 2000 για τα «Τάγματα της Μαγδαληνής» στην Ιρλανδία.

Πολλοί από τους καταγγέλλοντες είπαν ότι ναρκώθηκαν με υπνωτικά για να βιαστούν και να βασανιστούν από το προσωπικό σε «πάρτι», που οργάνωναν με άτομα εκτός ασύλου.
Ολες οι καταθέσεις αναφέρονταν σε μυστικά κελάρια, τα οποία ήδη η Αστυνομία έχει βρει και ερευνά, άλλη μια επιβεβαίωση της αλήθειας των ανθρώπων που είχαν την ατυχία να περάσουν το κατώφλι του HAUT DE LA GARENNE'S:.
Ο Chris - έχει αλλάξει το όνομά του- πέρασε την πόρτα του Haut de La Garenne για δύο χρόνια όταν ο γάμος των γονιών του κατέρρευσε κι έμεινε στο δρόμο, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '60.
Ήταν οκτώ χρονών. Στην Αστυνομία είπε ότι ήταν κοινή πρακτική το προσωπικό του ασύλου να χτυπάει τα παιδιά, ακόμη κι αν αυτά, απλώς, περπατούσαν στο διάδρομο, ενώ τα παιδιά που ήταν για χρόνια εγκλεισμένα ήταν διαρκώς στην απομόνωση χωρίς να κάνουν τίποτε.
«Δεν ήταν ένα ορφανοτροφείο με αγάπη για τα παιδιά, ήταν μια φυλακή για παιδιά,» είπε στο BBC.
Στην κατάθεση που έδωσε είπε ακόμη:
1. Ο πατέρας του είχε την άδεια να τον επισκεφθεί τα Σαββατοκύριακα, αλλά εκείνος δεν μπορούσε να φύγει χωρίς άδεια. 2. Τα παιδιά ήταν από διαφορετικά υπόβαθρα και τα παραβατικά παιδιά ήταν μαζί με αυτά που δεν είχαν απασχολήσει ποτέ το νόμο.
3. Αν περπατούσες στο διάδρομο και ένα μέλος του προσωπικού διέσχιζε κι αυτό το διάδρομο σε χτύπαγε στο κεφάλι ενώ πολλά παιδιά από το ξύλο ήταν μελανά.
4. Ένα παιδί είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει για να γλιτώσει…

Τα πληντύρια της Μαγδαληνής
ήταν μιαν αλυσίδα μοναστηριών που υπήρχαν παγκοσμίως και λειτουργούσαν από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι και το 1996, ότε και έκλεισε και το τελευταίο από αυτά τα μοναστήρια! Στην πραγματικότητα, ήταν άσυλα καταναγκαστικής εργασίας (κάτεργα) και οι μοναχές που τα διηύθυναν ήταν σχιζοφρενείς καλόγριες που βασάνιζαν και κακοποιούσαν τις κοπέλες!
Τα μοναστήρια ήταν ένα δίκτυο από άσυλα, που πήραν το όνομά τους από τη Μαρία Μαγδαληνή, η οποία, σύμφωνα με τη χριστιανική θεολογία, ήταν μια πόρνη η οποία μετατράπηκε σε ευσεβή ακόλουθο του Χριστού.
Τα Άσυλα της Μαγδαληνής οργανώθηκαν τον 19ο αιώνα, αρχικά ως σπίτια για να επαναφέρουν στην κοινωνία τις πόρνες και μετά ως βιομηχανικά ορφανοτροφεία, ως ανταπόκριση στην αύξηση του αριθμού των εγκαταλελειμμένων παιδιών, που ήταν αποτέλεσμα της καταστροφής από το λιμό της πατάτας στα μέσα και τέλη του 1840. Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, ο ρόλος τους επεκτάθηκε στη φιλοξενία γυναικών, οι οποίες, μέσα από διάφορους τρόπους, είχαν προσβάλει τον ηθικό κώδικα της κοινωνίας. Κάτω από τη διαχείριση των αδελφών της Μέρσι στην Ιρλανδία, τα άσυλα λειτουργούσαν ως εμπορικά πλυντήρια.
Κάτω από την πίεση της Εκκλησίας και των θεσμών της, οι οικογένειες έστελναν τις κόρες τους, που θεωρούνταν παραστρατημένες, στα άσυλα. Στα κορίτσια συμπεριφέρονταν κτηνωδώς, και δούλευαν πολλές ώρες καθημερινά, εκτός από τα Χριστούγεννα, με σκοπό να «διαγράψουν» τις αμαρτίες τους, καθαρίζοντας τη λερωμένη μπουγάδα σε ορφανοτροφεία, εκκλησίες, φυλακές και τοπικές επιχειρήσεις.
Πολλές από τις γυναίκες ήταν τόσο διαλυμένες πνευματικά και απομονωμένες από τον έξω κόσμο, που διάλεγαν το εργαστήριο του ασύλου παρά το να φεύγουν από τα ιδρύματα, ενώ μερικές έμεναν μέχρι να πεθάνουν.
Η καθολική εκκλησία στην Ιρλανδία εκμεταλλεύτηκε περισσότερο από 30.000 γυναίκες και κορίτσια στα άσυλα της Μαγδαληνής. Προς μεγάλη έκπληξη, το τελευταίο δεν είχε κλείσει μέχρι το 1996. Πέντε χρόνια πριν, στο Δουβλίνο, οι καλόγριες πούλησαν μέρος του μοναστηριού τους στους Real Estate Developers. Έτσι ανακαλύφθηκαν οι ανώνυμοι τάφοι 133 γυναικών, που είχαν πεθάνει στο άσυλο χωρίς κανείς να το γνωρίζει. Φάνηκε ότι οι γυναίκες είχαν εγκλειστεί σε φυλακή από την Καθολική Εκκλησία, για να δουλέψουν ως «εσωτερικές εργάτριες» σ' ένα από τα άσυλα του Ιδρύματος.


Δεν υπάρχουν σχόλια: