Μικρό παιδι

όσο αγνό είναι το καλό τόσο αγνό είναι το κακό....

το καλό δεν ξέρει ότι πράτει καλό, το κακό δεν γνωρίζει ότι πράτει κακό..

ο θάνατος θα υπάρχει όσο υπάρχει και η ζωή....

και το σκοτάδι όσο υπάρχει φώς....

το ναι όσο υπάρχει το όχι ...

και ο χειμώνας όσο το καλοκαίρι...

το αρσενικό και το θηλυκό ένα μπορεί να γίνουν..

αυτό όμως δεν θα αναιρέσει την μια φύση προς την άλλη...

ποια η διαφορά αν υπηρετείς τον ιδρυτή ή τον έξωαποδώ...?

αν βρεθείς στα ΄΄καζάνια΄΄ ή στα απέραντα καταπράσινα λιβάδια..?

Μήπως θα αλλάξει ρου ο ποταμός ?

μηπως η βροχή απο κάτω προς τα πάνω?

η ζωή θα συνεχίσει να υπάρχει, εκεί μακριά στα σύνορα του σύμπαντος..

και ο θάνατος στις μαύρες τρύπες...

το 3 ως αριθμός μπορεί να πάψει να αποτελεί μυστήριο...

και το 11 να γίνει θείο...

λές το γκόλεμ που θα σταθεί μπροστά σου να έχει την δύναμη να σε αποτρέψει απο αυτό που αναζητάς?

η ο άγγελος να σε βοηθήσει?

η επιλογή θα σε οδηγήσει στις πύλες, ακόμα και μέσα απο τις φλόγες αν διαβείς...

και ο ποταμός θα συνεχίσει την πορεία του αυτή, όπως τόσους αιώνες κάνει...

η βροχή θα συνεχίσει να πέφτει απο ψηλά, ακόμα και αν ψάρια καταβάσει...

και όμως εσύ ως μικρό παιδί κύκλους , ευθείες, τεθλασμένες, σπείρες και γωνίες στην άμμο ζωγραφίζεις...


My Playlist

cube


Τρίτη, 10 Μαρτίου 2009

Χωρίς τίτλο- Χωρίς εικόνα

Χωρίς τίτλο, χωρίς εικόνα, όπως το αύριο μας.
Η γνώση αν δεν έχει αντίκτυπο στην καθημερινή μας ζωή είναι άχρηστη. Τι σημασία έχει τι κάναν οι αρχαίοι αν εγώ δεν μπορώ να το επαναλάβω σήμερα. Ο άνθρωπος συνδεδεμένος με το παρελθόν, νιώθοντας αυτήν την ανάγκη για συνέχεια, το έχει αναγάγει σε χρυσή εποχή και καταδικάζει το σήμερα, καταστρέφει το αύριο.
Πως θέλουμε να κάνουμε καλύτερο το αύριο όταν ήδη το έχουμε καταστρέψει στο μυαλό μας,
και πως θα καταφέρουμε να διώξουμε τα δαιμόνια, όχι αυτό του Σωκράτη, όταν τα "επικαλούμαστε" καθημερινά?!
Πως θα επιτύχουμε τα όνειρα μας όταν αδυνατούμε ακόμα και να αναγνωρίσουμε την αδυναμία μας, όταν συνδεδεμένοι τόσο πολύ με το παρελθόν αναπαράγουμε σήμερα συνήθειες που έχουμε ήδη καταδικάσει απο χθές?!
Πως θέλουμε η εξέλιξη μας, τα παιδιά μας, να γίνουν καλύτερα απο εμάς όταν εμείς δεν μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι, και τα κρίνουμε κιόλας αντί να κρίνουμε τον εαυτό μας!
Πως κάνουμε παρέα με αυτούς που έχουμε κρυφά κρίνει, αντί να δείξουμε φανερά την αντιπάθειά μας στο πρόσωπό τους απο το να τους απλώσουμε χαμογελώντας το χέρι?!
Πόση υποκρισία μπορεί αυτός ο κόσμος να σηκώσει ακόμα, και πως τολμάμε να την καταδικάζουμε όταν την αναπαράγουμε?!
Πόσο τυφλοί είμαστε τελικά και πόσο σκοτεινό το αύριο μας είναι?!
Τυφλοί στο σκοτάδι οδηγούμενοι απο μονόφθαλμους, αυτό είμαστε!!
Και αν βρέθηκαν κάποιοι στο παρελθόν, όπου ακόμα και με τίμημα την ίδια τους την ζωή, μας είπαν κάτι παραπάνω, μας έδειξαν δρόμους σωτηρίας, ηρεμίας, αυτογνωσίας, ακόμα και σε αυτούς αποδείξαμε ότι καλοί παπαγάλοι είμαστε!
Φέγγουμε μόνο την νύχτα, σαν τις πυγολαμπίδες, και αυτό για λίγο, σαν την στιγμή, την μοναδική στιγμή που φτάνουμε στο απόγειό μας και την καταστρέφουμε στον βωμό της εκμετάλευσης και της ματαιοδοξίας μας, όταν θα μπορούσαμε και μπορούμε αυτήν την στιγμή να την κάνουμε να διαρκέσει μια και μόνο αθάνατη ημέρα!
Τυφλοί παπαγάλοι που μιμούμαστε τις πυγολαμπίδες, αυτό τελικά είμαστε, και μας ταιριάζει η ιστορία του κόσμου που λέει:

"Ένας φιλοπερίεργος περιπατητής ρώτησε μια πυγολαμπίδα:
- Γιατί φέγγεις μόνο την νύχτα?
Η πυγολαμπίδα του έδωσε στην δική της ιδιαίτερη γλώσσα την ακόλουθη φωτισμένη απάντηση:
- Μένω έξω και την μέρα όπως και την νύχτα. Όταν όμως ο ήλιος είναι στον ουρανό, εγώ είμαι ένα τίποτα"

Όταν θα μπορούσαμε να είμαστε ήλιοι στην ζωή μας, ήλιοι στα παιδιά μας, στους δικούς μας και σαν ήλιοι να φωτίσουμε με τις σκέψεις μας και τις πράξεις μας όλον τον κόσμο!
Χωρίς τίτλο, χωρίς εικόνα όπως το αύριο μας έτοιμο σαν τον καμβά μας περιμένει να ζωγραφίσουμε πάνω του, να του δώσουμε ένα τίτλο, και όπως είπε και ο Μιχαήλ Άγγελος, δεν έκανα κάτι το μεγαλιώδες, το γλυπτό εκεί ήταν, κάτω απο το μάρμαρο, απλά αφαίρεσα τα άχρηστα κομμάτια!
Έτσι και το αύριο μας, εκεί είναι μας περιμένει, αρκεί να απαλλαγούμε απο τα δεσμά μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: