Μικρό παιδι

όσο αγνό είναι το καλό τόσο αγνό είναι το κακό....

το καλό δεν ξέρει ότι πράτει καλό, το κακό δεν γνωρίζει ότι πράτει κακό..

ο θάνατος θα υπάρχει όσο υπάρχει και η ζωή....

και το σκοτάδι όσο υπάρχει φώς....

το ναι όσο υπάρχει το όχι ...

και ο χειμώνας όσο το καλοκαίρι...

το αρσενικό και το θηλυκό ένα μπορεί να γίνουν..

αυτό όμως δεν θα αναιρέσει την μια φύση προς την άλλη...

ποια η διαφορά αν υπηρετείς τον ιδρυτή ή τον έξωαποδώ...?

αν βρεθείς στα ΄΄καζάνια΄΄ ή στα απέραντα καταπράσινα λιβάδια..?

Μήπως θα αλλάξει ρου ο ποταμός ?

μηπως η βροχή απο κάτω προς τα πάνω?

η ζωή θα συνεχίσει να υπάρχει, εκεί μακριά στα σύνορα του σύμπαντος..

και ο θάνατος στις μαύρες τρύπες...

το 3 ως αριθμός μπορεί να πάψει να αποτελεί μυστήριο...

και το 11 να γίνει θείο...

λές το γκόλεμ που θα σταθεί μπροστά σου να έχει την δύναμη να σε αποτρέψει απο αυτό που αναζητάς?

η ο άγγελος να σε βοηθήσει?

η επιλογή θα σε οδηγήσει στις πύλες, ακόμα και μέσα απο τις φλόγες αν διαβείς...

και ο ποταμός θα συνεχίσει την πορεία του αυτή, όπως τόσους αιώνες κάνει...

η βροχή θα συνεχίσει να πέφτει απο ψηλά, ακόμα και αν ψάρια καταβάσει...

και όμως εσύ ως μικρό παιδί κύκλους , ευθείες, τεθλασμένες, σπείρες και γωνίες στην άμμο ζωγραφίζεις...


My Playlist

cube


Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

Nazarin - Luis Buñuel




Ο πάτερ-Ναζάριος, ένας περιπλανώμενος ιερέας στο Μεξικό του δικτάτορα Ντιάζ (1900), προσπαθεί να ζήσει σύμφωνα με τα αληθινά χριστιανικά διδάγματα, παρεξηγείται όμως γιατί έχει κοντά του μια πόρνη και μια Ινδιάνα και καταλήγει στη φυλακή, όπου συνειδητοποιεί τη ματαιότητα της καλοσύνης του. Διασκευή ενός θρησκευτικού μυθιστορήματος του Γκαλδός κάτω από την αθεϊστική οπτική του Μπουνιουέλ, ο οποίος παρουσιάζει μια δονκιχωτική μορφή του Ναζωραίου, μέσα σε ένα καταπιεστικό και άθλιο κοινωνικό πλαίσιο που θα μπορούσε να είναι το Μεξικό, αλλά και η Ισπανία της εποχής του Φράνκο. Λέει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης για τον ήρωά του:
«Ο Ναζαρέν είναι ένας Δον Κιχώτης του ιερατείου: αντί ν’ ακολουθήσει το παράδειγμα των βιβλίων της ιπποσύνης, ακολουθεί εκείνο του Ευαγγελίου. Αντί να έχει τον ιπποκόμη Σάντσο Πάντσα, συντροφεύεται από δυο γυναίκες, που είναι κατά κάποιο τρόπο οι «υπηρέτριές» του. Ταυτόχρονα μπορούμε να πούμε ότι η Μπεατρίς είναι η Μαρία Μαγδαληνή και η Αντάρα μια θηλυκή εκδοχή του Αποστόλου Πέτρου (για παράδειγμα ο Πέτρος βγάζει το σπαθί του όταν συλλαμβάνουν τον Χριστό και η Αντάρα χτυπά ένα φύλακα κατά τη σύλληψη του Ναζαρέν (….) Ναι, ο Ναζαρέν έχει κάτι το δονκιχωτικό, με τη διαφορά ότι ο Δον Κιχώτης είναι άλλοτε τρελός κι άλλοτε όχι, ενώ ο Ναζαρέν είναι πάντα σώφρον. Δεν είναι επίσης ένας επαναστάτης, αν και μπορεί κάποια μέρα να γίνει ένας αγνός και λίγο απλοϊκός επαναστάτης. Ο Ναζαρέν θα καταλήξει ενδεχομένως μια μέρα να πιστέψει περισσότερο στο άτομο παρά στο Θεό ή την κοινωνία. Κι εγώ επίσης πιστεύω περισσότερο στο άτομο παρά στην κοινωνία» (Απόσπασμα από το βιβλίο Luis Bunuel, Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και Εκδόσεις Καστανιώτη, 2000).
Μπάμπης Ακτσόγλου


Δεν υπάρχουν σχόλια: