Μικρό παιδι

όσο αγνό είναι το καλό τόσο αγνό είναι το κακό....

το καλό δεν ξέρει ότι πράτει καλό, το κακό δεν γνωρίζει ότι πράτει κακό..

ο θάνατος θα υπάρχει όσο υπάρχει και η ζωή....

και το σκοτάδι όσο υπάρχει φώς....

το ναι όσο υπάρχει το όχι ...

και ο χειμώνας όσο το καλοκαίρι...

το αρσενικό και το θηλυκό ένα μπορεί να γίνουν..

αυτό όμως δεν θα αναιρέσει την μια φύση προς την άλλη...

ποια η διαφορά αν υπηρετείς τον ιδρυτή ή τον έξωαποδώ...?

αν βρεθείς στα ΄΄καζάνια΄΄ ή στα απέραντα καταπράσινα λιβάδια..?

Μήπως θα αλλάξει ρου ο ποταμός ?

μηπως η βροχή απο κάτω προς τα πάνω?

η ζωή θα συνεχίσει να υπάρχει, εκεί μακριά στα σύνορα του σύμπαντος..

και ο θάνατος στις μαύρες τρύπες...

το 3 ως αριθμός μπορεί να πάψει να αποτελεί μυστήριο...

και το 11 να γίνει θείο...

λές το γκόλεμ που θα σταθεί μπροστά σου να έχει την δύναμη να σε αποτρέψει απο αυτό που αναζητάς?

η ο άγγελος να σε βοηθήσει?

η επιλογή θα σε οδηγήσει στις πύλες, ακόμα και μέσα απο τις φλόγες αν διαβείς...

και ο ποταμός θα συνεχίσει την πορεία του αυτή, όπως τόσους αιώνες κάνει...

η βροχή θα συνεχίσει να πέφτει απο ψηλά, ακόμα και αν ψάρια καταβάσει...

και όμως εσύ ως μικρό παιδί κύκλους , ευθείες, τεθλασμένες, σπείρες και γωνίες στην άμμο ζωγραφίζεις...


My Playlist

cube


Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

Χαμένος Παράδεισος Τζον Μίλτον - Paradise Lost John Milton - Βιβλίο Πρώτο

Πρώτο Άσμα

"Στο πρώτο άσμα ο τυφλός ραψωδός τραγουδάει τη παρακοή του Πρωτόπλαστου, κι ο διωγμός του απ΄τον παράδεισο που του έχει τάξει σαν μόνιμη κατοικία, ο Θεός. Ιστορεί κατόπιν ο ποιητής την αιτία της πτώσης του Πρωτόπλαστου, που ήταν η παρακοή της Εύας της μητέρας όλης της ανθρωπότητας, που πλανήθηκε απο τον Σατανά κι έφαγε τον απαγορευμένο Καρπό του Δέντρου της Γνώσης. ( λανθασμένα στην ανάλυση απο τον Χ. Γαλατόπουλο Πάφος Δεκέμβρης 1937, γράφει Ζωής, όπως είναι γνωστό 2 δέντρα υπήρχαν στον μέσον του παραδείσου, το Δέντρο της Γνώσης και το Δέντρο της Ζωής και του Θανάτου, η Εύα έφαγε καρπό απο το Δέντρο της Γνώσης, Γένεσις 3/1-7, σημείωση διαχειριστή). Στους πρώτους στίχους του τραγουδιού ο ποιητής δίνει πάρα πολλά μέρη της Βιβλικής Γένεσης, σε υπέροχες πραγματικά εικόνες. Ολάκερη η αποστασία του Σάταν περιγράφεται σε γενικές γραμμές, η πτώση του στα κατάβαθα της Κόλασης, και τα σχέδια που αρχίζει να καταστρώνει εκεί μαζί με τον υπαρχηγό του τον Βεελζεβούλ και τους άλλους συντρόφους του που τον ακολούθησαν στη πτώση. Εικονίζεται εδώ ο μεγαλοπρεπής εκείνος τύπος του Σάταν επαναστάτη, που ανήκει αναμφισβήτητα στη μεγάλη ποιητική διάνοια του Μίλτον, και είναι μια απο τις ωραιότερες δημιουργίες που υπάρχουν μέσα σε ολάκερο το έπος. Ο Άδης του Μίλτον δεν είναι μέσα στο κέντρο του δημιουργημένου κόσμου, γιατί η πτώση των Αγγέλων που αποστάτησαν έγινε πολύ πριν απ΄τη Δημιουργία, βρίσκεται σε ένα τόπο σκοτεινό και φρικαλέο που τον καλεί Χάος, δένει εκεί, η φαντασία του, τον Σάταν με διαμαντένιες αλυσίδες, για να κατοικεί εκεί "στα δόντια ολέθρου απύθμενου". Λίγο ύστερα απο τη πτώση του ο Σάταν, συνέρχεται πάλι, φέρνει γύρω το βλέμμα του και εξετάζει τη νέα του κατοικία, τη χαιρετά με θάρρος αδάμαστο, και σε λίγο, αφού ανταλλάσει μερικά λόγια γεμάτα με ακαταδάμαστη θέληση με τον Βεελζεβούλ, κατορθώνει και ανασυντάσσει τον στρατό του που κυλιότανε κατάπληκτος μέσα σε φλόγινη λίμνη, ζαλισμένος απο τους κεραυνούς του Γιεχωβά και απο τα χτυπήματα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Σε λίγο συνέρχεται όλη η συντετριμμένη του στρατιά, και παρατάσσεται σε τρομερές λεγεώνες, που η κραυγή τους τινάζει την ησυχία του αδημιούργητου Χάους και της συντρόφισσάς του Νύχτας. Είναι ηττημένος ο Σάταν, μα η παλιά του αίγλη δεν είναι ολότελα σβυσμένη απο το αγγελικό του πρόσωπο. Μοιάζει με ήλιο που οι αχτίνες του φαίνονται θαμπωμένες σε μια προσωρινή έκλειψη. Μαζεύονται σιγά - σιγά γύρω του όλοι οι άλλοι Αρχηγοί και Ταξίαρχοι των νικημένων Χερουβίμ, που δεν είναι άλλοι, κατά τον Μίλτον απο τους αρχαίους θεούς των ειδολολατρών, που πριν κατέβουν στη γη για να πλανέψουν με τις ψεύτικες τους λατρείες την ανθρωπότητα, ήσαν πεσμένοι σύντροφοι του παράτολμου Πρίγκιπα της Κόλασης. Η ομιλία του Σάταν προς τις λεγεώνες του είναι γεμάτη πομπωδικές φράσεις και απειλές. Έτσι προσπαθεί να δώσει θάρρος και στον εαυτό του και στους συντρόφους που θυσιάσανε για μία του μεγαλομανία τη μακαριότητα των Ουρανών, και τους υπόσχεται πως αν σταθούν ατρόμητοι και δυνατοί θα τον ξανακερδίσουν. Τελειώνοντας τους λέει πως εκτός απο τα πολεμικά μέσα έχουν και άλλους τρόπους να χτυπήσουν τον παντοδύναμό τους πια εχθρό που βασιλεύει στους Ουρανούς ακαταμάχητος, και που ως την ώρα της σύρραξης τον κρατούσε σε ίση μοίρα με αυτούς η λογική και το παλιό συνήθειο, μα τώρα τον ψήλωσε ανώτερό τους η φθοροποιά του φωτιά και η γρόθος του. Τους λέει ακόμη πως, σύμφωνα με κάποια ομιλία που είχε γίνει στους Ουρανούς, θα δημιουργούσε ο Θεός, μια καινούργια γενιά λογικών Πλασμάτων που θα τ'αγαπούσε ξέχωρα και θα τα έβαζε πλάι στα παιδιά του Ουρανού. Εκείνη, προς εκείνη τη κατευθυνση έπρεπε να στραφεί τώρα η προσοχή τους αν ήθελαν να εκδικηθούνε τον Γιεχωβά. Γι'αυτό το λόγο, τους λέει πως απο τώρα πρέπει να προσέξουν καλά και να αρχίσουνε να κατασκοπεύουν. Γι'αυτό, για να σκεφτούν καλά τη νέα αυτή κατάσταση που δημιουργήθηκε, έπρεπε να συγκεντρωθούν, ν' ανταλλάξουνε γνώμες και να σκεφτούν τελειωτικά. Κήρυκες καλούνε απ' το κάθε μέρος τους Αρχηγούς και τέλος όλη τη στρατιά, να συγκεντρωθούν μέσα στο Πανδαιμόνιο - και αυτό μια Μιλτωνική δημιουργία - που ήταν η καθέδρα και η πρωτεύουσα του Σάταν. Ο Σάταν εδώ σκέφτηκε και ενέργησε δημοκρατικότατα. Σε λίγες στιγμές ένα μεγαλόπρεπο παλάτι υψώνεται, με σατανικά ολότελα μέσα, κι αρχίζει η συνεδρίαση των δαιμόνων, σαν να ήταν μέσα σε κονκλάβιο, πράγμα που αφήνει υπαινιγμούς για τα κονκλάβια των καθολικών Καρδιναλίων. Εδώ τελειώνει το Πρώτο Άσμα."

Απόσπασμα απο την ανάλυση του έργου σελ. 96-97.

Συγγραφέας: John Milton
Μεταφραστής: Γαλατόπουλος Χρ.
Εκδόσεις: Γκοβόστης
Τιμή: 12-15 €

Δεν υπάρχουν σχόλια: